Jeszcze w tym samym roku zaprojektował on eksperymentalny okręt „Forelle”, który po licznych próbach i pokazach dla oficerów Kaiserliche Marine, został w 1904 roku sprzedany Rosji. Równocześnie Rosjanie złożyli zamówienie na trzy następne jednostki, znane później jako typ Karp.
Skupiająca się dotąd na wyścigu zbrojeń w dziedzinie okrętów nawodnych Kaiserliche Marine była jedyną spośród dużych flot, która w pierwszych latach XX wieku nie posiadała okrętów podwodnych. Niechętny dotąd nowej klasie okrętów admirał Alfred von Tirpitz zdecydował się w 1904 roku powierzyć istniejącemu w ramach Urzędu Marynarki Rzeszy wydziałowi broni torpedowej (niem. Torpedoinspektion), kierowanemu przez kontradmirała Zeye, opracowanie wymagań taktyczno-technicznych dla pierwszego niemieckiego okrętu podwodnego. Budowę powierzono mającej już doświadczenie stoczni Germaniawerft, która równolegle konstruowała trzy kolejne jednostki na zamówienie rosyjskie. Oparła ona projekt na liniach teoretycznych typu Karp, wprowadzając nieznaczne modyfikacje konstrukcji i zwiększając wymiary. Opierając się na negatywnych doświadczeniach innych flot, niemieccy projektanci zrezygnowali z napędu okrętu silnikami benzynowymi, instalując w zamian silniki spalinowe systemu zasilane kerozyną, uważaną wówczas za bezpieczniejszy od benzyny rodzaj paliwa.