Ta literacka biografia stanowi dokument tak życia duchowego Bandella, jak i życia codziennego dominikańskiego konwentu jego czasów.

Jego najbardziej znanym dziełem jest Novelle, obszerny (214 utworów) zbiór potoczystych, ludowych opowieści ogłaszanych między 1554 a 1573. Pierwsza z nich [I, 18] powstała prawdopodobnie w 1505, w czasie romansu z Violante Borromeą, której jest dedykowana; do zbierania swoich nowel namówiła go zaś Ippolita Sforza. Drukiem pierwsza część nowel (Le tre parti de le Novelle del Bandello) ukazała się jednak dopiero w 1554 w Lukce, wydana przez Francesco Busdrago. Obejmowała ona 186 nowel, pozostałe 28 ukazało się w Lyonie w 1573, 12 lat po śmierci Bandella.

Wzorowane były one na Dekameronie Boccaccia, same stały się szeroko znane także poza Włochami i były inspiracją dla Cervantesa, Lopego de Vegi czy fabuł sztuk Szekspira (Romeo i Julia, Wiele hałasu o nic, Wieczór Trzech Króli). Od czasów Boccaccia nowela stała się w literaturze włoskiej gatunkiem silnie utrwalonym − Bandello podjął próby zerwania ze zbyt silnym wzorowaniem się na mistrzu gatunku, przede wszystkim zrywając w pewnym stopniu z zasadą konstrukcji ramowej i starając się nadać swoim utworom luźniejszą konstrukcję.