Na dłużej związał się dopiero z domem Cesare Fregosa, weneckiego generała (uchodźcy z Genui).

Fregoso stacjonował w Weronie, tam też Bandello mieszkać miał od 1529 do 1536. W 1536 podążył razem z Fregosem do Francji, zatrzymując się na krótko w Castelgoffredo. We Francji poznał królową Małgorzatę z Nawarry, patronkę renesansu francuskiego. Przetłumaczył tam na język włoski Hekubę Eurypidesa i poświęcił to dzieło królowej. Stał się ulubieńcem wielu dam dworskich, którym dedykował (ogłaszane jako platoniczne) poezje miłosne. 2 czerwca 1542 Fregoso został zamordowany z rozkazu cesarza Karola V. Po tym wydarzeniu wraz z wdową Gostanzą Rangoną Bandollo udał się do Wenecji, a następnie do Bazens, gdzie wdowa żyła pod protekcją króla Francji Franciszka I. Tam aż do śmierci oddawał się pracy literackiej. W 1550 został biskupem pobliskiego Agen, stając się następcą Antonia della Rovere.

Twórczość Pierwsze próby literackie Bandella przypadają na okres nauki w Genui. Tam jego przyjacielem był Giambattista Cattaneo, utalentowany młody mnich, który zmarł w czasie zarazy. Około 1501 Bandello napisał jego łaciński żywot, Religiosissimi Fratris Joannis Baptistae Cattanei Genuensis vita.