Claire pracowała czasowo nauczycielka skrzypiec w konserwatorium José Berra w Zurichu i regularnie koncertowała wspólnie z mężem, zmarła 12 września 1982. Marek swoją działalność pedagogiczną oraz wykonawczą rozwijał mimo napotkanego oporu ze strony swoich szwajcarskich kolegów jako artysta i nauczyciel niezwiązany z żadnym ośrodkiem naukowym. Do 1924 próbował zbudować swą karierę pianisty koncertując w niemal całej Europie. Choć później wycofał się z estrady koncertowej, kontynuował pracę pedagogiczną i komponowanie. Wkrótce też zasłynął, podobnie jak jego nauczyciel (Leszetycki), ściągając do siebie uczniów z całego świata.
W latach 1916–1919 prowadził klasę fortepianu w prywatnym Konserwatorium José Berra w Zurychu. Od 1929 do 1930 sprawował funkcję dyrektora Państwowego Konserwatorium w Poznaniu oraz profesora kompozycji. W 1930 powrócił do Szwajcarii. W 1932 przyjął obywatelstwo szwajcarskie.
Zmarł w Zurychu, w wieku 94 lat. Po śmierci zainteresowanie jego muzyką wzrosło, a większość dzieł zostało wydanych na płytach pod koniec lat 90.