Osad jest rozpuszczalny na gorąco w kwasie octowym. Pb2+ + 2I− → PbI2↓ PbI2 jest rozpuszczalny w nadmiarze KI, tworząc tetrajodoołowian(II): PbI2 + 2I− → PbI42− Kwas siarkowy i rozpuszczalne siarczany (SO42−) Jony SO42− wytrącają z roztworu biały osad siarczanu ołowiu(II): Pb2+ + SO42− → PbSO4↓ osad rozpuszcza się w kwasie siarkowym, solnym i rozpuszczalnych octanach: PbSO4 + CH3COO− → Pb(CH3COO)+ + SO42− Jon Pb(CH3COO)+ jest trwały w obecności nadmiaru jonów CH3COO−. Siarczan ołowiu(II) rozpuszcza się w gorących stężonych zasadach, tworząc ołowin: PbSO4 + 4OH− → Pb(OH)42− + SO42−
Oznaczanie rtęci (Hg22+) Kwas solny HCl i rozpuszczalne chlorki (Cl−) Jony Cl− wytrącają z roztworów biały osad chlorku rtęci(I): Hg22+ + 2Cl− → Hg2Cl2↓ Osad nie rozpuszcza się w gorącej wodzie i zimnych rozcieńczonych kwasach. Jest rozpuszczalny w nadmiarze jonów chlorkowych z utworzeniem anionu tetrachlorortęcianowego(II) i wydzieleniem wolnej rtęci: Hg2Cl2 + 2Cl− ⇌ [HgCl4]2− + Hg↓ Hg2Cl2 jest rozpuszczalny w wodzie królewskiej. Reaguje z wodą amoniakalną z utworzeniem amidochlorku rtęci(II) (HgNH2Cl) i wolnej rtęci, pod wpływem której osad czernieje.