Eubel najprawdopodobniej nie znał jednak wówczas dokumentów z Montecassino z lat 1256–62, choć niektóre z nich były cytowane już przez osiemnastowiecznego historyka opactwa Erasmo GattolęPor. Gattola, s. 485.. Istnienie dokumentów tytułujących Riccardo jako kardynała potwierdziły ostatecznie prowadzone w latach 20. XX wieku badania benedyktyńskiego paleografa Mauro Inguaneza (zm. 1955), archiwisty i bibliotekarza klasztoru MontecassinoRezultaty badań Inguaneza referuje Del Re, s. 173-176.. Aż do lat 70. XX wieku godność kardynalska Riccardo nie była już podawana w wątpliwość, jednak wobec sprzeczności między dokumentami i kronikami dyskutowano, kiedy doszło do jej nadania. Inguanez przyznał pierwszeństwo dokumentom z Montecassino i przypisał jego promocję Aleksandrowi IV, odrzucając tym samym podania kronik jako niedokładne. Wnioski Inguaneza w 1987 poparł Niccolo Del Rezob. Del Re, s. 169, 173-176.. Z kolei Klaus Ganzer (1963) zaufał autorowi Annales S. Justinae Patavini i stwierdził, że Riccardo musiał zostać mianowany jeszcze przez Innocentego IV, mimo że jego tytuł nie występuje w dokumentach sprzed 1256Ganzer, s. 170.. W swej monografii o tzw.