Rozbieżności między Mateuszem z Paryża a Niccolò Calvim co do liczby nowych kardynałów w 1252 w konfrontacji z dokumentami kurialnymi muszą zostać rozstrzygnięte na korzyść Calviego: na podstawie tych dokumentów daje się zidentyfikować tylko trzech nowych kardynałów mianowanych w ostatnich latach pontyfikatu Innocentego IV, właśnie tych wymienionych przez papieskiego biografaParavicini Bagliani, s. 341-342.. Przekazy kronikarskie zdają się więc nie pozostawiać miejsca dla ewentualnej promocji kardynalskiej Riccardo. Jedynie niezbyt dokładna relacja Mateusza z Paryża sugeruje, że mogło do niej dojść w 1252, a więc jeszcze za pontyfikatu Innocentego IV. W każdym razie jednak kroniki przeczą wnioskom, jakie wypływają z analizy dokumentów z Montecassino.
Próby wyjaśnienia zagadki thumb|Koronacja Manfreda Hohenstaufa. Za udział w tej ceremonii Riccardo został ekskomunikowany przez papieża Aleksandra IV Niemiecki historyk Kościoła Konrad Eubel (zm. 1923), układając w latach 1898–1913 pierwszy krytyczny katalog promocji kardynalskich z lat 1198 do 1431, wbrew stanowisku autorów z poprzednich stuleci wyeliminował Riccardo z listy kardynałów, uzasadniając to tym, że nie występuje on jako sygnatariusz papieskich przywilejówEubel, s. 7 przyp. 6..