Stanisława Siurawska z domu Bulikowska(ur. 14 stycznia 1915 w Markach, zm. 5 lutego 2007 w Lublinie) – fotografka, specjalistka w dziedzinie retuszu.
Nauki pobierała przed wojną w zakładach fotograficznych w Warszawie. 14 października 1933 roku wyszła za mąż za płk. Stanisława Siurawskiego. Rok później urodziła się córka Zofia Eliza. Jej mąż brał udział w bitwie nad Bzurą. Po nieudanej defensywie wojsk polskich 23 września trafił do niewoli niemieckiej, przez sześć lat przebywał w oflagu w Murnau.
Stanisława Siurawska z córką podczas wojny wielokrotnie zmieniała miejsce zamieszkania. W 1941 roku otrzymała posadę w zakładzie fotograficznym w Piaskach, gdzie zamieszkała na ul. Rynek 4. Szybko zyskała opinię najlepszej retuszerki, nie tylko w Piaskach, ale również w Lublinie. Kwestie finansowe zmusiły ją w 1945 roku do kolejnej przeprowadzki, tym razem do Białogardu, gdzie otworzyła swój pierwszy zakład fotograficzny oraz z innymi fotoamatorami stworzyła grupę fotografów. Zakład w Białogardzie działał do 1956 roku, w tym okresie brała udział w licznych wystawach indywidualnych, m.in. w I Ogólnopolskiej Wystawie Fotografii Artystycznej i Amatorskiej w Sopocie w 1948, dzięki której weszła do Polskiego Towarzystwa Fotograficznego. W tym samym roku urodził się jej syn Marek Szurawski.