Teologia wyzwolenia – nurt teologiczny, który powstał w drugiej połowie XX wieku w Ameryce Łacińskiej w ramach Kościoła katolickiego jako odpowiedź na ubóstwo i ucisk społeczny. Łączy refleksję teologiczną z zaangażowaniem politycznym i obywatelskim, dążąc do przemiany niesprawiedliwych struktur społeczno-ekonomicznych. Postuluje odczytywanie chrześcijaństwa z perspektywy ludzi marginalizowanych i uciskanych, często odwołując się do inspiracji marksistowskich (patrz: chrześcijański socjalizm, chrześcijański komunizm) i biblijnych motywów wyzwolenia.
Idea mały|Gustavo Gutiérrez, jeden z twórców teologii wyzwolenia Teologia wyzwolenia opiera się na związku między teologią chrześcijańską (głównie katolicką) i aktywizmem politycznym lewicy chrześcijańskiej, szczególnie w kwestiach sprawiedliwości społecznej i praw człowieka. Jej głównym założeniem jest odczytywanie Objawienia z perspektywy ludzi uciskanych i marginalizowanych – ubogich, osób czarnoskórych, kobiet – oraz uznanie za istotny element teologii czynnego zaangażowania w przemianę niesprawiedliwych struktur społeczno-ekonomicznych. Kluczowym pojęciem jest praxis – połączenie refleksji teologicznej z działaniem na rzecz sprawiedliwości społecznej.