otrzymał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy zatytułowanej Stany Górnych Łużyc w latach 1635–1697R. Heck, Józef Leszczyński (3 VIII 1930 – 12 V 1975), Sobótka 1975, nr 3, s. 431–433..
Od 1964 r. był kierownikiem Zakładu Słowiańszczyzny Zachodniej Czasów Nowożytnych Uniwersytetu Wrocławskiego oraz prodziekanem Wydziału Filozoficzno-Historycznego ds. studiów zaocznych. W styczniu 1972 r. otrzymał nominację na profesora zwyczajnego, a we wrześniu objął stanowisko dyrektora Instytutu HistorycznegoW. Czapliński, Wspomnienie o Józefie Wojciechu Leszczyńskim (3 VIII 1930 – 12 V 1975), Kwartalnik Historyczny, 1975, nr 4, s. 916–918..
Zajmował się problematyką społeczną i gospodarczą XVI–XVIII w., a zwłaszcza strukturą społeczeństwa na Śląsku i Górnych Łużycach. Był inicjatorem badań nad ruchami społecznymi i stosunkami na wsi śląskiej. Analizując obszerny, ale nieznany dotąd materiał źródłowy z archiwów, dowiódł, że główną siłą napędową antyfeudalnych wystąpień w drugiej połowie XVII w. byli średnio zamożni śląscy chłopi i zagrodnicy, a nie jak dotychczas uważano - biedota wiejskaK. Matwijowski, Józef Leszczyński, Słowo Polskie z 28 sierpnia 1990 r..