Był ofiarą represji politycznych. W 1923 został wykluczony z WKP(b) w Mińsku za rzekomy trockizm, następnie ponownie przyjęty. W Witebsku był pod stałą obserwacją NKWD jako „Polak-dezerter o szlacheckim pochodzeniu”. Był traktowany jako element podejrzany również z powodu prowadzenia zajęć w języku białoruskim, podczas gdy polityka korienizacji została już porzucona (używanie języka białoruskiego w stalinizmie dawało podstawy do oskarżeń o nacjonalizm). W grudniu 1935 został ponownie wykluczony z WKP(b). 29 czerwca 1936 aresztowany przez NKWD pod zarzutem trockistowskiej działalności kontrrewolucyjnej, a 22 lipca skazany na 3 lata poprawczego obozu pracy. Karę odbywał w w Workucie. Zwolniony z obozu 29 czerwca 1939. Po zwolnieniu znalazł się w Witebsku, gdzie zamieszkał u swojego przyjaciela i dostał pracę jako nauczyciel matematyki w wieczorowej szkole dla dorosłych. Równocześnie bezskutecznie starał się o przywrócenie mu członkostwa w partii (jego wniosek odrzucono 10 maja 1940). Najprawdopodobniej posiadał radzieckie obywatelstwo, które wskutek represji utracił (Dąbrowski widnieje w spisie cudzoziemskich mieszkańców Witebska za lata 1938–1940 jako nieposiadający obywatelstwa).