Na powojennej emigracji był w 1946 jednym z założycieli Ukraińskiej Partii Rewolucyjno-Demokratycznej (URDP) i w latach 1946–1956 w Monachium współredaktorem jej organu prasowego „Wpered”. Po 1956 odsunął się od działalności emigracji ukraińskiej. Krytykował liderów diaspory ukraińskiej, w szczególności za współpracę z Niemcami w czasie II wojny światowej oraz strategię ostrej retoryki antykomunistycznej. Postulował wspieranie ruchów rewizjonistycznych w krajach Europy Wschodniej. Poczynając od 1956 poświęcił się badaniom sowietologicznym. Został doradcą Socjaldemokratycznej Partii Niemiec do spraw ZSRR, współpracownikiem Forschungdienst Osteuropa w Düsseldorfie, ekspertem Fundacji im. Friedricha Eberta, autorem artykułów w pismach Osteuropa i Osterreichische Hefte. Był autorem wielu prac z sowietologii oraz artykułów pisanych pod pseudonimem Paul Sikora. Pod koniec życia wykładał na Wolnym Uniwersytecie Ukraińskim w Monachium.

Od lat 50. współpracował z paryską „Kulturą”, ze szczególną intensywnością w latach 60., kiedy wydał również w Instytucie Literackim dwie książki.

Członek rzeczywisty Towarzystwa Naukowego im. Szewczenki.