Wykładał kartografię matematyczną w Tajnej Szkole Topograficznej WIG, prowadząc badania nad odwzorowaniem Gaussa-Krügera. Efektem badań była praca „Odwzorowanie Gaussa-Krügera w zastosowaniu do wyników triangulacji niższych i wyższych rzędów”.

Po wojnie wrócił do Polski i pracował w Wydziale Pomiarów Zarządu Miejskiego w Warszawie, a następnie w Głównym Urzędzie Pomiarów Kraju. Od 1945 roku wykładał kartografię matematyczną na Politechnice Warszawskiej. Pod koniec 1945 roku wszedł w skład grupy inicjatywnej, która w 1946 roku powołała Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczpospolitej Polskiej.

W latach 1952–1977 był redaktorem naczelnym kwartalnika naukowego „Geodezja i Kartografia”. Od 1953 roku był członkiem Komitetu Geodezji PAN. W latach 1953–1954 był prodziekanem, a w kadencji 1954-1956 prorektorem do spraw grupy wydziałów inżynieryjnych Politechniki Warszawskiej. W 1954 roku uzyskał tytuł profesora nauk technicznych. Od tego samego roku był profesorem i kierownikiem Katedry Kartografii Politechniki Warszawskiej, a także kierownikiem Zakładu Kartografii Matematycznej (do marca 1970 roku).