Forma średniowiecznego alegoryzmu W zakresie formy średniowieczny alegoryzm prowadził do przewagi traktatów i roztrząsań komentatorskich, powodując rozsadzanie granic rodzajowych i gatunkowych. Stylistycznie zaś lubował się w bogactwie ornamentyki i kwiecistości słownej. Od czasu Psychomachii Prudentiusa (V w.) ucieleśnione cnoty i wady zaludniały dialogi, utwory epickie i dramatyczne. Do najpełniej skonkretyzowanych tworów artystycznej fantazji średniowiecznej należą Śmierć i Diabeł; do wielkich motywów alegorycznych, znanych także w literaturze polskiej należą pouczająca wędrówka pod wodzą mistrza przez zaświaty czy krainy baśniowo-historyczne.
Początki średniowiecznego alegoryzmu w literaturze polskiej Alegoryzm wkroczył do kultury polskiej wraz z powstaniem u nas piśmiennictwa łacińskiego, którego pierwsze zabytki, dzieła przybyszów obcych, powstawały już z początkiem XI w., ale które faktycznie zapoczątkował kronikarz Gall Anonim.