Odrowąż wychowywał przyrodniego brata Spytka po śmierci matki i zabrał go w 1537 na rokosz lwowski (znany jako wojna kokosza), upominający się o interesy Odrowąża skłóconego z królową Boną. W rezultacie zawartego między braćmi w 1544 podziału Jarosław przypadł Odrowążowi, a Zgłobień Jordanowi.
Spytek Wawrzyniec Jordan odziedziczył do 1547 całość fortuny zgromadzonej przez ojca, wielkorządcę krakowskiego z rodu wójtów myślenickich, i rozbudował ją do rozmiarów latyfundium możnowładczego. Jego żoną była od początku lat 40. Anna z Sieniawskich h. Leliwa, córka hetmana wielkiego koronnego Mikołaja. W 1564 Jordan przekazał Zgłobień w posiadanie (zapewne krótkotrwałe) Andrzejowi Wapowskiemu, bratu zmarłego męża swej trzeciej córki Magdaleny. W tym samym roku zawarł z wojewodą witebskim Stefanem Zbaraskim umowę w sprawie małżeństwa innej córki, Barbary, z synem Zbaraskiego, Piotrem, przewidującą ślub młodej pary w Zgłobniu w 1565. Barbara, podobnie jak Magdalena, wcześnie owdowiała (1572), a jej kolejnym mężem został miecznik krakowski Andrzej Zborowski, brat zabójcy Wapowskiego, Samuela. Po śmierci kasztelana krakowskiego Spytka Wawrzyńca Jordana w 1568 jego dobra na mocy umowy zawartej na sejmie w Parczewie w 1564 dzierżyła dożywotnio wdowa po nim, Anna z Sieniawskich, przy czym w zapisach jako właściciel figurował sam kasztelan.