Opowiadanie wpisuje się w ogólne tendencje w twórczości pisarza, który mimo deklarowanych sympatii komunistycznych utrzymywał również, że literatura powinna zostać apolityczna i przekazywać możliwie kompletny obraz wydarzeń znanych pisarzowi. Utwór nie wartościuje zatem działań żadnego z bohaterów. O ile jednak biografia Gawriłowa zostaje opisana w sposób możliwie kompletny - poprzez retrospekcje i rozmowy z Popowem - o tyle reprezentujący biurokratyzującą się partię „człowiek, który się nie garbił” (utożsamiany ze Stalinem) jest przedstawiany w sposób maksymalnie oszczędny, zaś jego działania nie są w żaden sposób komentowane. Krytyka późniejsza łączyła dzieło z nurtem obecnym w literaturze radzieckiej lat 20., który nie podejmował jeszcze ocen działania całego systemu porewolucyjnego, a jedynie starał się ukazać pewne jego mechanizmy, na podstawie jednostkowych sytuacji.