132–133 i ogłosili niepodległość Katangi, którą uznała tylko Belgia, mająca nadzieję na korzyści gospodarcze wyciągane z tej prowincji. Oprócz tego Tshombe, prezydent proklamowanej 11 lipca 1960 „niepodległej” Katangi, cieszył się poparciem ze strony Fulberta Youlou, prezydenta ościennej Republiki Konga ze stolicą w Brazzaville. Władze na czele z Patrice'em Lumumbą, który został premierem, usiłowały stłumić secesję, jednak wkrótce prezydent Konga Joseph Kasavubu zdymisjonował Lumumbę. Uprowadzony na skutek działań kongijskiego szefa armii Josepha Desire Mobutu Lumumba został 17 stycznia 1961 przewieziony na żądanie belgijskiego ministra do spraw afrykańskich do Katangi i tam po kilku godzinach tortur rozstrzelany w obecności Tshombego, który następnie odrzucił prośbę przebywającej w Élisabethville Komisji Rozjemczej Narodów Zjednoczonych o widzenie z Lumumbą. Władze centralne Konga podjęły negocjacje z Tshombem, które zakończyły się fiaskiem. W drodze na rozmowy z Tshombem, który zbiegł do Rodezji Północnej, zginął w niewyjaśnionej katastrofie lotniczej w pobliżu Ndoli w Zambii 18 września 1961 sekretarz generalny ONZ Dag Hammarskjöld.