Zatopienie Lusitanii mały|Tonąca „Lusitania”, storpedowana przez niemiecki okręt podwodny U-20 mały|Tonąca „Lusitania” thumb|Ostatnie zdjęcie „Lusitanii” wychodzącej w jej ostatni rejs, wykonane z pokładu brytyjskiego niszczyciela koło portu w Nowym Jorku

„Lusitania” zatonęła podczas I wojny światowej, 7 maja 1915, po storpedowaniu przez niemiecki okręt podwodny U-20 podczas jej 202. rejsu przez Atlantyk kiedy odkryto, że przewozi broń dla brytyjskiej armii. Dowódca okrętu podwodnego, Walther Schwieger, twierdził później, że wystrzelił tylko jedną torpedę – jednak statek tego typu był odporny na trafienie pojedynczą torpedą, zarówno z powodu swojej wielkości, jak i stosowania grodzi wodoszczelnych (mimo uszkodzeń „Lusitania” nadal płynęła z prędkością przekraczającą 18 węzłów). Ostatecznie statek poszedł na dno z powodu drugiego wybuchu, którego źródło i przyczyny nie są do końca wyjaśnione. Wśród nich wymienia się: wybuch pyłu węglowego wybuch amunicji i materiałów wybuchowych przewożonych w ładowni – wbrew zakazom „Lusitania” przewoziła tego typu ładunek wybuch pyłu aluminiowego (46 ton), przewożonego dla Royal Arsenal wybuch kotłów parowych po zalaniu ich wodą.