Aleksander Kostka-Napierski (ur. 1617 w Warszawie, zm. 18 lipca 1651 w Krakowie) – oficer wojsk koronnych, uczestnik wojny trzydziestoletniej i przywódca powstania chłopskiego na Podhalu w 1651.
Życiorys Pochodził ze szlacheckiego rodu z Mazowsza, był wszechstronnie wykształcony i znał języki obce (łacinę, niemiecki i szwedzki). Według jednej z hipotez był szóstym synem króla Zygmunta III Wazy i przyrodnim bratem Władysława IV, według innej hipotezy nazywał się p.s: „Wojciech Stanisław Bzowski”. Wychowywał się najprawdopodobniej u starosty malborskiego Rafała Kostki.
Początkowo służył w rotach szlacheckich, a później w wojsku cudzoziemskim. W okresie wojny trzydziestoletniej służył w armii szwedzkiej w stopniu kapitana. Uczestniczył w działaniach zbrojnych w Niemczech. Przed 1648 wrócił do Polski, a w maju 1648 jako agent króla Władysława IV wyjechał do Anglii, Francji, Hiszpanii i Szwecji w celu uzyskania pomocy i wsparcia dla wojny z Turcją. Po śmierci króla Polski Władysława IV z upoważnienia nowego króla Jana II Kazimierza w 1650 zajmował się prawdopodobnie werbowaniem chorągwi.