Najwcześniejsze lokalne źródło heraldyczne wymieniające ten herb to wspomniane już wcześniej Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, datowane na lata 1464–1480. Autorem tego dzieła jest polski historyk, Jan Długosz.
W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę.
Etymologia Forma Jelita może być interpretowana jako forma fleksyjna genetivus singularis lub nominativus pluralis (mianownik w liczbie mnogiej) od podstawowej postaci Jelito, nie można tego rozstrzygnąć na podstawie kontekstów źródłowych. Wczesne pojawienie się pieczęci (1316), jak i zapisów poświadczających nazwę osobową Jelito przeczy podaniu Długosza, jakoby herb wyobrażający trzy włócznie oraz zawołanie Jelita miały być nadane Florianowi Szaremu, rannemu w bitwie pod Płowcami w 1331 roku.
Legendy herbowe Jan Długosz, Kronika Polska:
Bartosz Paprocki, Gniazdo cnoty:
Wacław Potocki, Wojna Chocimska:
W beletrystyce legendę o pochodzeniu tego herbu literacko przekazuje za Długoszem Józef Ignacy Kraszewski w powieści Jelita. Powieść herbowa z roku 1331 (1881).
Herbowni