Jelita – polski herb szlachecki, noszący zawołania Jelita i Nagody. Wzmiankowany w najstarszym zachowanym do dziś polskim herbarzu, Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, spisanym przez historyka Jana Długosza w latach 1464–1480. Jelita jest jednym z 47 herbów adoptowanych przez bojarów litewskich na mocy unii horodelskiej z 1413 roku.
Herb występował głównie w ziemi brzeskiej, krakowskiej, sandomierskiej, sieradzkiej, łęczyckiej, poznańskiej i na MazowszuNazwy oboczne, zawołania i występowanie za: . Spośród najbardziej znanych rodów pieczętujących się herbem Jelita, należy wymienić Zamoyskich i Czeczelów.
Jelity używał też Ignacy Jan Paderewski.
Opis herbu Opis historyczny mały|Jedna ze stron manuskryptów Jana Długosza, zawierająca opisy polskich herbów Jan Długosz (1415–1480) blazonuje herb i opisuje herbownych następująco:
Po przetłumaczeniu:Kasper Niesiecki blazonuje herb następująco:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu czerwonym dwie kopie w krzyż skośny, złote, na nich takaż trzecia na opak w słup.
W klejnocie pół kozła wspiętego, srebrnego z czarnymi rogami.
Labry herbowe czerwone, podbite srebrem.
Geneza mały|267x267px|Pieczęć Tomisława z Mokrska
Najwcześniejsze wzmianki .
.