Jednostki w tych społeczeństwach we wczesnym okresie życia nabywają uwewnętrzniony zespół celów i wartości, którymi następnie kierują się w życiu. Pozwala to im żyć w zbiorowości bez pomocy ścisłych i oczywistych nakazów tradycji. Ludzie wewnątrzsterowni zyskują poczucie panowania nad własnym życiem, a ich dewizą życiową jest wysiłek i praca. Skupiają się na „produkowaniu swojego charakteru”. Człowiek o charakterze wewnątrzsterownym dąży do wyrażenia samego siebie jako „moralizatora”.
Społeczeństwo zewnątrzsterowne Są to społeczeństwo wstępnego spadku liczby ludności, w których coraz mniej ludzi pracuje na roli, w kopalniach, czy w przemyśle. Zażywają oni obfitości dóbr i wolnego czasu i dzięki temu zdolni są do rozrzutnej, „luksusowej” konsumpcji.