Od 16 marca 1921 w Oficerskiej Szkole Sanitarnej na stanowisku starszego ordynatora. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 37. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych (lekarzy).
24 grudnia 1925 został przesunięty na stanowisko kierownika Oddziału Psychiatrycznego Szpitala Szkolnego Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. 16 marca 1927 prezydent RP nadał mu stopień pułkownika z dniem 1 stycznia 1927 i 5. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. Z dniem 30 czerwca 1934 został przeniesiony w stan spoczynku. 15 czerwca 1935 został wcielony do Kadry Zapasowej 1 Szpitala Okręgowego.
Po zakończeniu zawodowej służby wojskowej praktykował w Ambulatorium na Solcu i Ubezpieczalni Społecznej. Był członkiem Zarządu Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i redaktorem Rocznika Psychiatrycznego. Mieszkał w Warszawie przy ul. Matejki 6 m. 1.
Po wybuchu II wojny światowej 1939 wraz z kadrą Centrum Wyszkolenia Sanitarnego ewakuował się na tereny wschodnie, a po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany początkowo w obozie putywlskim, a następnie w Kozielsku.