W XVIII wieku, obok zaawansowanych form pieniądza dominialnego, pojawiły się w użyciu wycofane z obiegu monety państwowe, które opatrywane były kontrasygnatami (symbol majątku, inicjały właściciela lub herb).

W XIX wieku doszło do rozpowszechnienia się pieniądza dominialnego. Kałkowski podaje, że nie posiadały one dat wybicia, rewersy nie posiadały legend, lecz tylko cyfry wartości. Awersy posiadały herby właścicieli i nazwy posiadłości, inicjały właściciela ziemskiego lub samą nazwę folwarku.

Kałkowski i Gorbaczewski podają także, że pieniądz dominialny pojawiał się w formie papierowych bonów o różnych wartościach. Na terenie Królestwa Polskiego w latach 1855–1866 bony te nazywane były również sola wekslami. Za najstarszy papierowy pieniądz zastępczy na ziemiach polskich uznaje się datowany na 1801 rok bon na 20 talarów z dóbr w Owińskach.

Zobacz też pieniądz lokalny

Przypisy

Bibliografia