Analiza Strach przed pochowaniem żywcem był głęboko zakorzeniony w XIX wiekuMeyers, Jeffrey: Edgar Allan Poe: His Life and Legacy. Cooper Square Press, 1992. p. 156. i Poe wykorzystał publiczną fascynację wokół tej sprawyKennedy, J. Gerald. Poe, Death, and the Life of Writing. Yale University Press, 1987. p. 58-9.. Setki przypadków były zgłaszane, gdzie doktorzy mylnie uważali pacjentów za martwychPremature burial in the 19th century.. W tym okresie, trumny były okazjonalnie zaopatrzone w urządzenia alarmujące, pozwalające „ciału” na wezwanie pomocy, jeśli miałoby się okazać, że nie jest martwe. Było to na tyle brane na poważnie, że ludzie z czasów wiktoriańskich nawet zorganizowali stowarzyszenie w celu zapobiegania grzebania ludzi żywcem (Society for the Prevention of People Being Buried Alive). Wiara w wampiry, ożywione ciała, które pozostawały w grobie za dnia i pojawiały się nocą aby modlić się za żywych, były również przypisywane atrybutom przedwczesnego pogrzebu. Folklorysta Paul Barber argumentował, że wypadki pogrzebania żywcem były przesadzone i że normalne objawy rozkładu były mylone z oznakami życiaBarber, Paul. Vampires, Burial and Death: Folklore and Reality. Yale University Press, 1988..