Z wotywnych utworów Agatiasza warto przytoczyć epigram o młodej mężatce Kalliroe składającej ofiarę Afrodycie, Atenie i Artemidzie w podzięce za udane małżeństwo (VI 59). Z twórczości wotywnej na uwagę zasługują dwa epitafia. Pierwszy zwraca się do przechodnia, by przekazał mężowi prośbę pochowanej nad Bosforem żony, o wzniesienie przy domu upamiętniającego ją cenotafu (VII 569). Drugi mówi o pojednaniu się małżonków dopiero po śmierci, w obliczu srogiego Minosa (VII 596). Sceptycyzm Kallimacha, co do życia pozagrobowego, podjął w epigramie o filozofie Nikostracie (XI 354). Ten zapytany o nieśmiertelność duszy odpowiedział sprzecznym dylematem: albo dusza jest nieśmiertelna, albo nie, poczekaj to zobaczysz lub idź w ślady Kallimachowego Kleombrota. Podobne do tej anegdoty są dwuznaczne rady adwokata (XI 370), lekarza (XI 22) i astrologa (XI 365). Oprócz kilku ekfraz, napisał też popisowy epigram Na latrynę stojącą na przedmieściu Smyrny, gdzie drogie potrawy stają się gnojem (IX 642). Epigramy różne dobrze oddaje utwór o pięknym posągu tańczącej bakchantki, która gdy ludzie odejdą, uderzy w kastaniety. Do najładniejszych utworów Agatiasza należy bilecik napisany do przyjaciela Pawła Silencjariusza, mieszkającego na drugim krańcu Konstantynopola. Poeta zajęty nie może odwiedzić ani jego ani swej ukochanej słodkiej jak miód.