Pierwszym dyrektorem szkoły został Fryderyk Marten. Zgodnie z koncepcją pierwszego dyrektora, Fryderyka Martena, szkoła przemysłowa miała składać się z dwóch działów, poprzedzonych szkołą przygotowawczą: budowlanego i mechaniczno-technicznego. Niestety, ten model nie odpowiadał lokalnym potrzebom, co wymusiło reorganizację w 1880 roku. W jej wyniku zniesiono szkołę przemysłową, a w jej miejsce wprowadzono tak zwane Prowizorium – dwuletnią szkołę mistrzów, która koncentrowała się na kształceniu w zakresie budowy maszyn i przemysłu chemicznego. Zmiany dotyczyły także dyrekcji. W miejsce dyrektora Martensa powołano Jana Stingla (1880-1891), który tchnął w szkołę nowe idee. Efektem ogromnego zaangażowania dyrektora było dołączenie w 1881 roku do szkoły mistrzów wyższej szkoły z dwoma działami: mechaniczno-technicznym i chemiczno-technicznym.
Od roku 1884 do 1890, frekwencja uczniów w wyższej szkole przemysłowej z 99 wzrosła do 141, w szkole mistrzów z 46 do 80, w ogóle zaś, łącznie z kursami specjalnymi i dokształcającymi z 557 do 1000 uczniów przemysłowejEwa Malcher & Jacek Trzeciak, MECHANIK HISTORIA I WSPÓŁCZESNOSC, Bielsko-Biała 2010, s. 6..