Od 1695 pełnił w poznańskiej kapitule godność archidiakona.
Jako rektor Akademii Lubrańskiego dbał zarówno o poziom naukowy, jak i stan majątkowy uczelni. Występował w poznańskim konsystorzu przeciwko zamiarom przejęcia Akademii przez jezuitów. Funkcję rektora Akademii Lubrańskiego pełnił do listopada 1666, po czym poświęcił się działalności naukowej. Za najważniejszą z prac Zalaszowskiego uważa się 2-tomową encyklopedię prawa Ius Regni PoloniaeJus Regni Poloniae Ex Statutis Et Constitutionibus Ejusdem Regni et M. D. L. Collectum Warszawa 1740. (1699-1702), której nadano niebawem status podręcznika obowiązującego na studiach prawniczych Akademii Krakowskiej. Była to pierwsza w Polsce obszerna prezentacja prawa sądowego na tle porównawczym; autor wykazał się wysoką znajomością instytucji prawa rzymskiego, mniejszą wiedzę prezentował w dziedzinie polskiego prawa ziemskiego, pominął także rodzime prawo miejskie (np. wilkierze) na rzecz prawa miejskiego sasko-magdeburskiego. Z prawodawstwa zachodnioeuropejskiego Zalaszowski cytował dzieła niemal 300 autorów.