Słownik biograficzny, Warszawa 2012, s. 68.. Od 1953 kierował Katedrą Historii Gospodarki Narodowej Polski, przeniesioną w 1955 na Wydział Ekonomii Politycznej UW i wkrótce przemianowaną na Katedrę Historii Gospodarczej.

Był współorganizatorem i profesorem (1953–1968) Instytutu Historii PAN. W 1956 w okresie poprzedzającym wydarzenia październikowe zainicjował dyskusję nad stalinizmem w historiografii polskiej, publikując tekst W sprawie naszej polityki naukowej w „Kwartalniku Historycznym”. We wrześniu 1956 wziął udział w trzytygodniowych dyskusjach polskich przedstawicieli nauk społecznych na paryskiej Sorbonie pod egidą UNESCO. Śledził działalność Rady Ekonomicznej z lat 1957–1961, uczestniczył w radach naukowych Studium Afrykanistycznego UW oraz Międzyuczelnianego Zakładu Problemowego Gospodarki Krajów Słabo Rozwiniętych przy UW i SGPiS. W latach 60. związał się z warszawską szkołą historii idei, reprezentującą rewizjonistyczne podejście do marksizmu. W latach 1965–1968 wiceprezes, a w latach 1968–1970 prezes , którego był później prezesem honorowym, zaś w latach 1974–1983 – wiceprzewodniczący Międzynarodowej Komisji Metrologii Historii. Od 1979 członek korespondent, od 1986 członek rzeczywisty Polski Akademii Nauk.