W czasie II wojny światowej żołnierz Armii Krajowej, współpracownik Biura Informacji i Propagandy, dla którego redagował „Biuletyn Informacyjny” oraz uczestnik tajnego nauczania na WWP. W 1941–1942 przygotował studium socjologiczne o Towarzystwie Filomatycznym, a w latach 1941–1944 spisał pierwszą wersję Problemów i metod historii gospodarczej. Brał aktywny udział w akcjach ratowania Żydów. Po upadku powstania warszawskiego, jako podporucznik, trafił na siedem miesięcy do oflagu Groß Born.
Po wojnie podjął pracę jako adiunkt w Katedrze Historii Społeczno-Gospodarczej Uniwersytetu Łódzkiego, gdzie habilitował się w 1947 na podstawie rozprawy Wstęp metodyczny do badań nad rozwojem społeczno-gospodarczym Polski w XVI–XVIII wieku i objął stanowisko docenta. W 1949 został zatrudniony w Instytucie Historycznym UW, gdzie w 1950 uzyskał profesurę nadzwyczajnąM. Górny, Nota od wydawcy, [w:] W. Kula, Demografia Królestwa Polskiego w latach 1836–1846, wyd. M. Górny, Wydawnictwo Historyczne, Poznań-Wrocław 2002, s. 7, .. Członek Marksistowskiego Zrzeszenia HistorykówZbigniew Romek, Cenzura a nauka historyczna w Polsce 1944–1970, Warszawa 2010, s. 135.. Wykładał również w Instytucie Kształcenia Kadr NaukowychSzymon Brzeziński, Krzysztof Fudalej, Pracownicy naukowo-dydaktyczni Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1930–2010.