Pierwsza reorganizacja 2 grudnia 1848 władzę w Austrii i na Węgrzech objął Franciszek Józef I. W konstytucji marcowej i późniejszych rozporządzeniach otrzymał on tytuł der Oberste Kriegsherr i wyłączne prawo decydowania o dyslokacji oddziałów, regulaminach wojskowych, sprawach personalnych, dysponowaniu materiałami wojennymi i budowie twierdz. Powołał on do pomocy Centralną Kancelarię Wojskową. W październiku 1849 cesarz przekazał naczelnikowi Kancelarii uprawnienia dotyczące spraw personalnych i regulaminów, ponadto naczelnik Kancelarii otrzymał tytuł pierwszego generalnego adiutanta Jego Wysokości i armii. Sprawy logistyczno-operacyjne przekazano Generalnemu Kwatermistrzowi, a administracyjne - Ministerstwu Wojny. Centralna Kancelaria Wojskowa wraz ze Sztabem Generalnego Kwatermistrza utworzyły Najwyższe Naczelne Dowództwo Armii (Armeeoberkommando), kierowane przez pierwszego generała adiutanta. Generał adiutant uzyskał prawo kontrasygnowania rozporządzeń cesarza w sprawach wojskowych, prawo zastępowania cesarza podczas konferencji wojskowych oraz prezentowania spraw wojskowych na konferencjach ministrów. W związku z tym Ministerstwo Wojny, zajmujące się jedynie sprawami administracyjnymi, utraciło nawet swoje szczątkowe kompetencje, i w 1853 zostało zlikwidowane.