Po wojnie pracował przy odbudowie kościoła w Kielnie, a w 1947 r. zaczął naukę w gimnazjum i liceum ogólnokształcącym księży werbistów w Górnej Grupie k. Grudziądza. W 1950 r., chcąc uniknąć wojska, wstąpił do zakonu w Pieniężnie k. Olsztyna i zaczął studiować teologię. W 1952 r. wystąpił z zakonu z powodu słabego zdrowia i problemów ze słuchem. Po śmierci ciotki wrócił do Kielna, gdzie mieszkał w biedzie w rozpadającym się domku przy kościele. W 1953 r. do pisania utworów kaszubskich nakłonił go Lech Bądkowski, gdy należał do Gdańskiego Koła Młodych przy Związku Literatów Polskich. Pierwsze utwory Alojzego Nagla drukowały „Rejsy” w latach 1953–1957: „Lës i wilk”, „Kur”, „Uparty Michôł”, „Smutno-nôsmutniej”, „Kochôm”. Pracował w kilku różnych instytucjach i przedsiębiorstwach, najczęściej jako pracownik niewykwalifikowany, ale w 1958 r. był referentem działu zakupów w gminnej spółdzielni w Szemudzie. Z powodu postępującej głuchoty przeniósł się do domu opieki w Pucku, a później w Wejherowie, gdzie miał podstawowe utrzymanie. W 1966 r. zdał eksternistycznie maturę, a w 1967 r. podjął pracę w księgarni. Pracował też w spółdzielni inwalidów. Miał tzw. trzecią grupę inwalidztwa. Rodziny nigdy nie założył. W 1983 r. przeszedł na emeryturę.