W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy. W tym czasie pułk wchodził w skład 24 Brygady Piechoty należącej do 12 Dywizji Piechoty (1 Korpus), natomiast IV batalion był podporządkowany komendantowi 11 Brygady Górskiej należącej do 48 Dywizji Piechoty. W 1914 roku 86% żołnierzy pułku stanowili Polacy, których Austriacy nazywali die Goralen, a Polacy potocznie „Cwancygierami” i „Dwudziestakami”.
Mobilizacja pułku i przyjęcie w szeregi rezerwistów odbywało się w Borku Fałęckim. Kwatery oddziałów urządzono w hali fabrycznej.
W czasie I wojny światowej pułk, w składzie trzech batalionów, walczył w składzie macierzystej dywizji. IV batalion wszedł w skład 11 Brygady Górskiej dowodzonej przez generała majora Marcelego Ławrowskiego. Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał swój jeden batalion nowo formowanemu 113 pułkowi piechoty.