Władcy Futuny i Wallis zachowali całą wynikającą ze zwyczaju władzę nad swoimi poddanymiMarc Soulé, Les bouleversements de la société coutumière lors de la présence américaine à Wallis (1942 - 1946), dans Sylvette Boubin-Boyer (red.), Révoltes, conflits et Guerres mondiales en Nouvelle-Calédonie et dans sa région, L'Harmattan, 2008 (ISBN 9782296051225). Na Wallis i Futunie nie doszło kolonizacji we właściwym tego słowa znaczeniu, ponieważ władza rezydenta francuskiego ograniczała się do spraw zewnętrznych. Taka sytuacja trwała na Futunie do 1961 r., a administracja została ustanowiona na wyspie dopiero w 1959 r.. Nie wpłynęło to znacząco na życie mieszkańców. W 1913 r. rezydent Brochard przedstawił propozycję aneksji przez Francję, jednak nie doszła ona do skutku. W 1922 r. aneksję została uznana za zbyt kosztowną i pomysł zarzucono..
Terytorium zamorskie (1961) mały|Tablica upamiętniająca przyłączenie Wallis i Futuny do Republiki Francuskiej na budynku użyteczności publicznej w Mata Utu W efekcie referendum z 1959 roku, wyspy otrzymały, w roku 1961 status terytorium zamorskiego w 1961 roku. Sygnatariuszem tego porozumienia był król Uvea, Tomasi Kulimoetoke II (1918–2007).