Pod koniec 1956 roku 160 osób wysłuchało przemówienia Nathana Knorra w Lahore, a Frederick William Franz wygłosił przemówienie w Karaczi. Podczas swojej wizyty N. Knorr nagrał krótki wywiad, który następnie wyemitowała stacja radiowa w Lahore. W Pakistanie działało wtedy 79 głosicieli. W lutym 1957 roku powstał zbór w Rawalpindi, dzięki czemu liczba zborów w tym kraju wzrosła do 5. W tym samym roku w Lahaur odbyło się zgromadzenie pod hasłem „Życiodajna mądrość” z udziałem 160 osób, a 5 osób zostało ochrzczonych. Harry Forrest prowadził działalność kaznodziejska na terenie wiejskim w Pendżabie. Po jego powrocie do Kanady w 1959 roku, działalność na tamtym terenie rozpoczęli pionierzy specjalni Sattar i Sadiq. Wkrótce zdołali zorganizować tam pierwszą grupę głosicieli.