Jeden z mieszkańców tego rejonu, były wojskowy Sadiq Masih, który przyjął wierzenia Świadków Jehowy, zaczął tłumaczyć publikacje biblijne na język urdu. W roku 1949 działalność kaznodziejską w kraju prowadziło 27 głosicieli należących do jednego stołecznego zboru.
W latach 50. XX wieku nadzorcą obwodu został Edward Bazely, urodzony w Sakkhar, absolwent Szkoły Gilead. 3 stycznia 1952 roku do Karaczi przybyli kolejni misjonarze, m.in. Henry Finch, Harry Forrest i ponownie Claude S. Goodman. W tym też roku miasto to odwiedzili przedstawiciele Towarzystwa Strażnica Nathan H. Knorr i Milton G. Henschel, którzy wygłosili kilka przemówień do 364 obecnych na zgromadzeniu w Karaczi. Tam też otwarto Biuro Oddziału. W roku 1953 w Pakistanie działało 14 misjonarzy, osiągnięto liczbę 57 głosicieli. W 1954 roku, kiedy powstał drugi zbór, w działalności kaznodziejskiej uczestniczyło 70 głosicieli. W Lahaur utworzono dom misjonarski dla czterech osób. Podobne domy misjonarskie utworzono w trzech innych miastach. W 1954 roku Biuro Oddziału przeniesiono do Lahore. W roku 1955 misjonarze działali również w Rawalpindi, gdzie powstał dom misjonarski. Na początku 1956 roku w Karaczi powstał pierwszy zbór posługujący się językiem urdu.