Na początku XI wieku zdołali opanować niemal 80% terytorium Anglii, tworząc własne królestwo, którego królem był Kanut Wielki, po czym zostali wyparci na skutek rebelii Anglów i Sasów. Po 1066 królestwo anglosaskie zostało jednak ponownie podbite przez Normanów z Normandii, którzy również wywodzili się od wikingów, a królem Anglii został ponownie wiking z pochodzenia – Wilhelm Zdobywca – który stał się założycielem dynastii normandzkiej, której ostatnim przedstawicielem panującym do 1154 roku był Stefan z Blois, władającej Anglią przez 88 lat.

Wikingowie prowadzili także najazdy na terytorium Finlandii, powodując migrację ludności w głąb lądu. Wyprawy te miały charakter wyłącznie najazdów a nie kolonizacji tych ziem.

Przyczyny ekspansji Główne przyczyny ekspansji wikingów są trudne do określenia. Wskazywane przez kronikarzy okresu średniowiecza przeludnienie zostało zakwestionowane jako przyczyna ekspansji przez współczesnych archeologów. Normanowie wyprawiali się po łupy i wracali do swoich siedzib na zimę.