Leczenie Świąd powinien być przede wszystkim leczony przyczynowo, np.: infekcje pasożytnicze – preparaty do użytku zewnętrznego na skórę, m.in. maści zawierające permetrynę lub krotamiton do zwalczania świerzbowca, szampony, lotiony i kremy z permetryną wcierane we włosy i skórę głowy w przypadkach wszawicy; choroby ogólnoustrojowe – leczenie adekwatne do postawionej diagnozy; zastój żółci – leczenie świądu w oparciu o cholestyraminę; choroby alergiczne – eliminacja czynnika uczulającego z otoczenia chorego.
Wspomagająco, a także w razie niemożności rozpoznania i wyeliminowania czynnika etiologicznego świądu, stosuje się leczenie objawowe, m.in.: maści i żele z mentolem, fenolem, kamforą czy dziegciami uśmierzające świąd; miejscowe środki znieczulające, np. benzokaina lub lidokaina; leki przeciwhistaminowe – blokujące aktywność głównego mediatora wywołującego świąd – histaminy, przede wszystkim leki przeciwhistaminowe II generacji (np. bilastyna, desloratadyna, fekofenadyna), które nie wykazują działania kardiotoksycznego i nie upośledzają czynności psycho-motorycznych, jak dzieje się w przypadku starszych leków przeciwhistaminowych I generacji blokujących nie tylko receptory histaminowe.