Wraz z utworzeniem maoistycznej Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL), miała miejsce znaczna emigracja z Chin do krajów kultury zachodniej. Tą drogą chińskie sztuki walki stały się swobodnie dostępne na zachodzie, gdzie pod hasłem „kung-fu” spotkały się nie tylko z popularnością, ale stały się wręcz rozpoznawalną powszechnie ikoną popkultury. Ważną rolę w popularyzacji chińskich sztuk walki na zachodzie odegrała w drugiej połowie XX wieku społeczność Hongkongu, który to region wówczas pozostawał pod panowaniem zachodu. Prowadzono tam wiele publicznych szkół chińskich sztuk walki, dostępnych dla każdego zainteresowanego, zaś niskobudżetowe produkcje filmowe, jakie powstały w Hongkongu na temat chińskich sztuk walki, spotykały się z rosnącym zainteresowaniem zachodnich odbiorców. Do najpopularniejszych stylów chińskich sztuk walki, także w Polsce, można zaliczyć m.in. Choy Lee Fut (cailifoquan)Lee K.H. Choy Lay Fut Kung Fu. The dynamic art of fighting. Hongkong: Lee Koon-Hung Publishing, 1983. . (it.scribd.com)., Wing ChunLee J.Y. Wing Chun Kung-Fu. Los Angeles: Ohara Publications Inc., 1972. . (Google books)., Hung GarKong B., Ho E.H. Hung Gar Kung fu. Los Angeles: Ohara Publications Inc., 1973. . (Google books).. oraz, przede wszystkim, Tai Chi (Tai Ji, Taiji lub Taijiquan)Guo Y., Qiu P., Liu T.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Wushu · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.