W lipcu 1995 został skazany na karę 8 lat pozbawienia wolności.

W czerwcu 1996 był jednym z kandydatów na urząd prezydenta Łotwy, uzyskał wówczas 5 głosów poparcia w parlamencie. W listopadzie 1997 uzyskał warunkowe przedterminowe zwolnienie. Za swoją przynależność do Komunistycznej Partii Łotwy po styczniu 1991 objęty zakazem kandydowania w wyborach na Łotwie (z wyłączeniem wyborów do PE).

W 1999 został przewodniczącym Łotewskiej Partii Socjalistycznej, ugrupowania o profilu komunistycznym. Do 2003 był współprzewodniczącym Rosyjskiego Związku Łotwy. W wyborach w 2009 uzyskał z listy Centrum Zgody mandat posła do Parlamentu Europejskiego VII kadencji. W PE był członkiem frakcji Zjednoczonej Lewicy Europejskiej – Nordyckiej Zielonej Lewicy. W wyborach w 2014 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję, kandydując z pierwszego miejsca odrębnej listy Łotewskiej Partii Socjalistycznej. W grudniu 2015 zrzekł się funkcji przewodniczącego Łotewskiej Partii Socjalistycznej, motywując swoją decyzję wiekiem oraz stanem zdrowia

Życie prywatne Jego synowie Raimonds oraz Artūrs również zostali politykami.

Przypisy

Bibliografia