W 1950 wstąpił do Komsomołu. W latach 60. zajmował kierownicze stanowiska w tej organizacji w Łotewskiej SRR – był sekretarzem komitetu miejskiego w Rydze, później sekretarzem, a od 1990 do 1991 pierwszym sekretarzem Komitetu Centralnego. Od 1976 pełnił funkcję I sekretarza leningradzkiego komitetu rejonowego Komunistycznej Partii Łotwy w Rydze. W latach 1980–1991 był deputowanym Rady Najwyższej Łotewskiej SRR, a następnie do 1992 posłem do Rady Najwyższej niepodległej Łotwy. W 1982 objął stanowisko ministra przemysłu Łotewskiej SRR. W latach 1984–1990 sprawował urząd przewodniczącego komitetu wykonawczego ryskiej rady miejskiej. Do 1991 pełnił funkcję deputowanego na Zjazd Deputowanych Ludowych ZSRR.

W kwietniu 1990 objął stanowisko I sekretarza Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Łotwy. Opowiadał się wówczas przeciwko niepodległości Łotwy i za jej pozostaniem w granicach zreformowanego ZSRR. W lipcu 1990 wszedł również w skład Biura Politycznego KPZR. W sierpniu 1991 poparł pucz moskiewski, stając na czele Komitetu Stanu Wyjątkowego na Łotwie. W tym samym miesiącu został tymczasowo aresztowany za udział w zamachu stanu i próbę obalenia łotewskiego rządu. Przebywając w areszcie, skutecznie ubiegał się o mandat poselski w wyborach do Sejmu w 1993.