Przykładowo przeprogramowywanie ENIAC-a mogło zająć kilka dni. Komputery przechowujące instrukcje w pamięci były badane także przez innych naukowców, w szczególności: Pilot ACE w National Physical Laboratory (Wielka Brytania), EDSAC na Cambridge i EDVAC w armii Stanów Zjednoczonych. SSEM i Mark I różniły się głównie zastosowaniem jako pamięci lamp obrazowych Williamsa, zamiast pamięci rtęciowej.

Od około sierpnia 1948 SSEM był intensywnie rozwijany jako prototyp Manchester Mark I, początkowo w celu zapewnienia uniwersytetowi rozsądnego zaplecza obliczeniowego. W październiku 1948 przeprowadzono prezentację prototypu Mark I podczas wizyty Bena Lockspeiser'a, Chief Scientist (dosł. „główny naukowiec”) Rządu Wielkiej Brytanii. Lockspeiser był pod takim wrażeniem tego, co zobaczył, że natychmiast zainicjował zawarcie umowy z lokalną firmą Ferranti, aby wykonać komercyjną wersję maszyny, Ferranti Mark 1. Kontrakt rządowy z firmą Ferranti trwał przez pięć lat od listopada 1948 i opiewał na około £35,000 rocznie.