Historia W 1936 matematyk Alan Turing opublikował definicję teoretycznej „uniwersalnej maszyny liczącej” – komputera, który trzymał jego program na taśmie razem z danymi, na których pracował. Turing dowiódł, że taka maszyna jest w stanie rozwiązać każdy problem matematyczny, dla którego można napisać algorytm. W latach 40. Turing i inni (jak Konrad Zuse) przedstawili ideę komputera używającego swojej pamięci zamiast taśmy, aby przechowywać zarówno program, jak i dane. Jednakże to matematykowi John von Neumannowi przypisuje się zdefiniowanie architektury komputera przechowującego instrukcje programu w pamięci. Na niej bazował Manchester Mark I.
Praktyczna konstrukcja komputera von Neumann'a zależała od dostępności odpowiedniego mechanizmu pamięci. Small-Scale Experimental Machine (SSEM) uniwersytetu w Manchesterze był pierwszym na świecie komputerem, który przechowywał program w pamięci. Demonstrował on praktyczność tego podejścia oraz lampy Williamsa, wczesnej formy pamięci komputerowej bazującej na standardzie CRT, przez uruchomienie pierwszego programu w lipcu 1948. Wczesne komputery elektroniczne generalnie były programowane przez zmianę konfiguracji kabli lub paneli krosowniczych – nie było oddzielnego programu przechowywanego w pamięci, jak w nowoczesnych komputerach.