Сибирский медицинский журнал, 2009, № 1.. W 1884 roku wyjechał do Heidelbergu, gdzie kontynuował swoje studia na tamtejszym uniwersytecie u Ottona Bütschli. W 1888 roku za jego osiągnięcia naukowe przyznano mu złoty medal. W 1889 roku po przedstawieniu dysertacji otrzymał tytuł doktora summa cum laude. Od 1890 roku pracował w Instytucie Zoologicznym Politechniki w Karlsruhe. Wcześniej na krótko wrócił do Rosji, gdzie w 1889 roku przyznano mu środki na ekspedycję naukową, która objęła Tasmanię, Australię, Nową Zelandię, niektóre wyspy Archipelagu Sundajskiego i Hawaje. Odbył ją razem z przyjacielem dr. Karlem Lauterbachem, a wyniki prowadzonych badań opublikował jako dwie duże prace. Pierwsza z nich, Ueber die Geographische Verbreitung der Süsswasser-Protozoen (St. Petersburg 1893) otrzymała Nagrodę Brandta w 1896 roku.
W 1891 roku Bütschli oferował Szewiakowowi stanowisko asystenta na Uniwersytecie w Heidelbergu. W lutym 1893 roku został Privatdozentem. Na jego ćwiczenia uczęszczał m.in. w roku akademickim 1893/94 Rudolf MagnusRudolf Magnus: Physiologist and Pharmacologist (1873-1927). Springer 2009 , s. 45..