Województwo łódzkie – jedno z 16 województw Polski, położone w centralnej części kraju. Obejmuje obszar o powierzchni 18 219,06 km². Według danych z 31 grudnia 2025 roku województwo zamieszkiwało 2 328 825 osób. Ma najmniejszą lesistość w kraju. Siedzibą władz województwa jest Łódź.
Historia Administracyjne i gospodarcze kształtowanie się województw łęczyckiego, sieradzkiego, sandomierskiego (dawnych kasztelanii zapilickich w jego zachodniej części), rawskiego (zachodniej części) i łódzkiego w ciągu całej historii państwowości polskiej zostało szczegółowo przedstawione w monografii prof. Marka Kotera. Rdzeń województwa łódzkiego stanowi historyczna ziemia łęczycko-sieradzka (Polska Środkowa) złożona z ziemi łęczyckiej, ziemi sieradzkiej i ziemi wieluńskiej, które się całkowicie pokrywają terytorialnie z przedrozbiorowymi województwami łęczyckim i sieradzkim.
W poniżej przedstawionym schemacie zostały uwzględnione tylko te dawne jednostki administracyjne, w skład których wchodziła znacząca część województwa łódzkiego.thumb|Mapa hipsometryczna województwa łódzkiego
Piastowskie jednostki administracyjne od przełomu XI/XII w. do XIII w. Prowincja łęczycka, Kasztelania łęczycka, Kasztelania sieradzka, Kasztelanie zapilickie i Kasztelania rudzka (wieluńska).
Księstwa XIII w. – XIV w.
Ziemie w XIII w. – XVIII w.