Odtąd kraj miał dwie równorzędne stolice. Pasmo sukcesów Tigrana przerwała wojna z Rzymianami pod wodzą początkowo Lukullusa, a następnie Pompejusza, w wyniku której w 63 r. p.n.e. utracił niemal wszystkie wcześniejsze podboje. Syn Tigrana, Artawezdes, został zdradziecko pojmany przez Marka Antoniusza i stracony.
Za rządów Oktawiana Augusta Armenia znajdowała się w rzymskiej sferze wpływów, jednak po jego śmierci także Partia zaczęła starania o wpływy w Armenii. Sprzyjało temu wygaśnięcie dynastii (w 10 r. n.e.) i bliskość kulturowa. Wkrótce Ormianie zaproponowali objęcie tronu członkowi partyjskiej dynastii królewskiej Arsacydów, Wowonesowi. Rządził on niedługo, zastąpiony przez władcę Iberii, Mitrydatesa. Założona przez niego dynastia prowadziła politykę prorzymską, m.in. w związku z tym partyjski król Wologazes osadził na ormiańskim tronie swego brata Tiridatesa, co stało się przyczyną wojny między Partią a Rzymem. W jej trakcie wojska wysłane przez cesarza Nerona zajęły całą Armenię, jednak wkrótce poniosły druzgocącą klęską w bitwie nad Radneje (62 r. n.e.). W konsekwencji Neron uznał władzę Tiridatesa nad Armenią. Jedynym warunkiem było – ważne dla cesarza ze względów prestiżowych – aby Tiridates otrzymał władzę z rąk samego Nerona i w tym celu musiał on przybyć do Rzymu.