Wynikałoby z tego, że Ormianie uważali medyjską dynastię za prawowitych władców swego kraju. Powstanie to zostało stłumione w pięciu bitwach przez dwóch wodzów Dariusza (jeden był prawdopodobnie Ormianinem), zaś kraj został podzielony i włączony w skład dwóch satrapii: 13. i 18. Ksenofont, który w 401 r. p.n.e. po bitwie pod Kunaksą przeszedł wraz z 10 tys. Greków przez obszar Armenii, wspomina o satrapie Armenii Erwandzie, żonatym z córką perskiego króla.
Państwo Ararackie, Wielka i Mała Armenia thumb|upright|Wojowie z Armenii w charakterystycznych czapkach Armenia pozostawała pod władzą Persów do czasu podboju przez Aleksandra Macedońskiego w 330 r. p.n.e., który przyłączył do swego państwa pokonany kraj wraz z Armenią. Władza Aleksandra nad Armenią miała czysto nominalny charakter – po pokonaniu Persji zarządzający Armenią namiestnicy króla perskiego uznali władzę macedońską, wobec czego zwycięskie wojska nie wkroczyły na obszar tego kraju, lecz kontynuowały podboje na wschodzie. W rezultacie po śmierci Aleksandra Macedońskiego satrapa Armenii Wschodniej Oront (Erwand) ogłosił się królem. Nowo powstałe państwo określane było mianem królestwa ararackiego, zaś jego stolicą był Armawir.