pozostałą część stanowiły ludy posługujące się (prawdopodobnie) językami kaukaskimi. Jednak na początku naszej ery Strabon napisał, że cała ludność tych ziem mówi jednym językiem (ormiańskim).
Armenia pod władzą Persów Po raz pierwszy określenie Armenia (w formie Armina) wystąpiło na zapisanych pismem klinowym tabliczkach powstałych za czasów panowania perskiego króla Dariusza I, który rządził w latach 522–486 p.n.e. Wkrótce nazwa ta pojawiła się u Herodota i Ksenofonta. We wszystkich tych źródłach określenia Armenia i Urartu są używane synonimicznie.
W Cyropedii Ksenofont wspomniał o państwie ormiańskim, podległym Medii, jednak dążącym do niepodległości. Nie podał imienia władcy, znane są natomiast imiona jego synów: Tigran i Sabaris oraz imię dowódcy wojska – Embas. Według niego było to państwo bogate i posiadające silną armię. Cyropedia nie jest jednak dziełem historycznym, lecz utworem fabularnym o polityczno-dydaktycznej wymowie, a opisane w niej wydarzenia nie znajdują potwierdzenia w historii, często jednak pojawiają się w niej imiona prawdziwych postaci historycznych. Niewątpliwym natomiast jest, że w 521 r. p.n.e. Armenia, zależna od Persji od ok. 550 r. p.n.e., była jedną z satrapii perskiej monarchii Achemenidów, która zbuntowała się przeciw władzy perskiej pod wpływem medyjskiego królewicza.