reż. Krzysztof Bobrowski). W tym samym roku wydała swój debiutancki album, zatytułowany po prostu Urszula. W kolejnych miesiącach po premierze płyty trafiła na okładki magazynów: „Non Stop” (grudzień 1982), „Filipinka” (styczeń 1983), „Panorama” (nr 7/1983-02-13), „Ekran” (nr 25/1983-06-19), „Magazyn Muzyczny Jazz” (wrzesień–październik 1983), „Razem” (1983-12-25) czy „Stolica”, pojawiła się także na rozkładówce m.in. „Dziennika Ludowego” oraz tygodników „Świat Młodych” i „Zarzewie”.
Była częstym gościem na koncertach zespołu Budka Suflera, na których śpiewała kilka piosenek, zarówno solo, jak i w duetach m.in. z Felicjanem Andrzejczakiem („Noc komety”) i Krzysztofem Cugowskim („Jest taki samotny dom”, „Cień wielkiej góry”). W tym czasie zajęła drugie miejsce na Festiwalu Krajów Nadbałtyckich w Karlshamn, zdobyła nagrodę pisma „Mladá fronta Dnes” na festiwalu Intertalent'83 w Pradze oraz zwyciężyła na festiwalach w Berlinie, Dreźnie, Rostocku i Norymberdze.
W 1984 wzięła udział w programie muzycznym Katarzyny Gärtner Żeglując w dobry czas, w którym zaśpiewała piosenkę „Polka idolka” (sł. Jerzy Kleyny);