Mniej więcej w tym samym czasie, gdy de Broglie opublikował swoją koncepcję, Clinton Joseph Davisson i Lester Germer w USA badali zjawisko rozpraszania elektronów w Bell Labs. W 1926 r. Walter M. Elsasser, analizując wyniki ich badań, zaproponował takie dobranie parametrów eksperymentu, aby można było sprawdzić słuszność hipotezy de Broglie’a. Doświadczenie zostało przeprowadzone w roku 1927. Davisson i Germer jako pierwsi zaobserwowali wówczas dyfrakcję elektronów na krysztale niklu. Wyniki te potwierdził później George P. Thomson w Szkocji, za co w roku 1937 otrzymał wraz z Davissonem nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki.
Zobacz też mechanika kwantowa teoria de Broglie-Bohma zasada nieoznaczoności
Przypisy
Linki zewnętrzne Maciej Mulak, Cząstki i fale, czyli odkrycie de Broglie’a, kanał „Fizyka bez zamulania” na YouTube, 19 listopada 2025 [dostęp 2026-01-20]. Louis de Broglie, The wave nature of the electron (PDF), wykład noblowski, 12 grudnia 1929, nobelprize.org [dostęp 2026-01-20]. Eksperyment z pojedynczymi elektronami, YouTube.
Kategoria:Mechanika kwantowa Kategoria:Promieniowanie